Grieven

GRIEVEN…opgetekend uit eigener ervaring en na kennisname van…
door Martien de Gier

Biljarten hoort een leuk, plezierig tijdverdrijf te zijn. Ook als je wedstrijd speelt, stel je je er iets van voor. Dat avondje competitie, die voorwedstrijden of –ingeval van succes- die finale moet je a.h.w. vieren! Lekker biljarten, je best doen, hoogte- en dieptepunten beleven, napraten, een borreltje drinken met z’n allen, het hoort er allemaal bij. Toch bekruipt mij zo af en toe het gevoel dat dit niet zo is. Er lopen figuren rond die biljarten kennelijk helemaal niet leuk vinden, maar er wel genoegen in scheppen een ander zijn avond te verpesten. Waar leid ik dit nu aan af? Nu, ik kom nog wel eens ergens. Hoog/laag, kader/libre/driebanden, het maakt mij niet uit: ik vind het allemaal interessant. Dus beleef ik veel! En ik ben niet blind, laat staan doof! De uitslagen op KOMPSOS doorspittend om ermee het Haarlemsch Dagblad in te gaan -niet zo uitgebreid als ik wil, maar ja: dat is een ander verhaal- doet mij ook vaak fronsen.

Een bevriende biljarter vertelde mij onderlaatst volgend seizoen zo goed als zeker niet meer in de competitie uit te komen (ergo: zijn team ook niet!!): “Die laatste partij van de week is mij zo in het verkeerde keelgat geschoten: ik stop ermee!”
Op de vraag wat er gebeurd was, kwam er een vloedgolf aan negatieve ervaringen los. “Winnen of verliezen, ze zijn er gewoon op uit je avond te verpesten! Ik neem vrij ervoor, het kost me poen, benzine, contributie, inschrijfgeld, noem maar op en dan word ik naar 35 beurten gejaagd? Zijn ze besodemieterd!! Expres missen? Nooit naar rood verzamelen? Liefst in alle hoeken donderen? Ik ben er klaar mee; voor mij geen districtscompetitie meer!”

Ik schrok ervan. Is dat nu inderdaad de heersende mentaliteit met als gevolg weer een team en mogelijk zelfs leden minder? En wat moet je er mee? Kun je er iets aan doen? Erover schrijven misschien? Nu, dat doe ik dan hierbij. Niet dat het helpt, maar toch: ik kan mij zo goed voorstellen wat zijn frustratie behelst. Biljarters die met een rekenmachine in hun zak lopen, zijn de keu niet waard. Ze denken slim te zijn, hun gelijk aan te tonen. Ze hebben alleen niet in de gaten dat iedereen ze door heeft, dat iedereen ze eigenlijk liever ziet gaan dan komen. Populair? Nee, natuurlijk niet! Gewoon vervelende lui, die lekker iets anders moeten uitkiezen om hun negatieve houding -want DAT is het!- aan op te hangen.

Enkele jaren geleden heb ik hier eens een stuk over geschreven. Meerdere Duinstrekers voelden zich toen aangesproken. Donder, bliksem, hel en verdoemenis heb ik over me uitgestort gekregen. Gekke is dat mijn gelijk toen tot op de dag van vandaag bewezen wordt. Menigeen draait nu in de kadercompetitie en heeft het libre verlaten. En als je zo sterk bent, hoort dat ook zo. Menigeen heeft mij zelfs verteld dat het remmen en rekenen ze toch ook wel begon tegen te staan. M.a.w. zij zagen het licht (hun verdienste; niet de mijne!). Nu de rest nog. OOK degenen die ieder jaar weer inschrijven voor alles wat met keu en ballen te maken heeft om vervolgens af te zeggen. Dit laatste heeft mij doen besluiten het district(skader) het district(skader) te laten. Gelukkig kan ik dat omdat ik nationaal ruim voldoende aan mijn trekken kom. Kan je dat niet, ben je mooi in de aap gelogeerd.

Zullen we onze afspraken eens nakomen? Gaan we nu eens positief achter het biljart staan? Spelen we vanaf nu eens op ons volle vermogen? Houden we dus op een ander zijn plezier te bederven? Denken we eens verder dan uitsluitend het eigen negatieve belang? Spreken we dat af? Ja!? Verdorie, wat zou onze prachtige sport er toch nog een stuk van opknappen!
Misschien kan ik mijn vriend dan overhalen er nog een seizoen aan vast te knopen. Hij blij, zijn team blij, zijn club blij en ja: ook ik blij. Heeft al dat geschrijf de laatste 30 jaar toch nog zin! En biljarten is plezier! Of niet soms?

Grieven

Overige nieuwsberichten

Zoeken

Nieuwsbrief

Biljartlocaties