Peter van der Heijden NK driebanden groot 2e klas

In het Wapen van Eerschot te St. Oedenrode werd van 25 tm 27 maart gestreden om de nationale titel in deze klasse.

Na de eerste dag waren Jan Zijlstra (Beilen) en Peter van der Heijden (Geldrop) na drie partijen zonder puntverlies, gevolgd door Alex ter Weele (Losser) en Frans Blankers (Hapert), die beiden een nederlaag leden.

Blankers verloor op zijn verjaardag van ter Weele in de derde ronde terwijl laatstgenoemde zijn meerdere moest erkennen in Piet Blankers, de broer van Frans. Deze partij was tot dan toe de beste van het toernooi.

Piet Blankers had voor de 25 caramboles slechts 27 beurten nodig, waarin ter Weele niet verder kwam dan 22. Van der Heijden won ook de vierde partij. Zijlstra zakte in deze ronde naar de derde plaats na verlies tegen broer Piet. Opvallend was de prestatie van Guido van Elsacker (den Haag). Deze ronde klopte hij Gert van Middendorp (Nieuwleusen) in slechts 21 beurten met 25 tegen 9. Dit zou uiteindelijk de kortste partij van dit kampioenschap blijken te zijn. De laatste partijen op de zaterdag brachten een definitieve schifting teweeg. Van der Heijden bleef ongeslagen door een zege op Piet Blankers in 44 beurten (25-22), terwijl ter Weele ruim won van Zijlstra met 25-11 na 25 omlopen, wat voor ter Weele zijn eerste partij ooit met 1,000 moyenne betekende op de matchtafel. Van der Heijden stond voor aanvang van de laatste dag op een moyenne van 0,618. Ter Weele moest het doen met twee matchpunten minder, maar had wel een veel beter algemeen gemiddelde: 0,792. In de voorlaatste ronde won van der Heijden eenvoudig van Zijlstra met 25-17 na 37 beurten. Ter Weele daarentegen had het erg moeilijk met van Middendorp, maar won uiteindelijk met 25-22 na 43 lange beurten. Maicol Thiecke (Goch), had het gehele weekeinde onderaan de ranglijst gebivakkeerd, maar steeg in de laatste ronde een plaats na winst op van Middendorp. Van Elsacker werd hierdoor, ondanks de kortste partij, laatste in de eindafrekening. Piet Blankers verzekerde zich van het brons, maar alle ogen waren natuurlijk gericht op de finalepartij. Ter Weele kon alleen bij winst nog voorbij de huidige koploper, won de keuzetrekstoot, en liet zijn opponent van acquit gaan, die prompt 4 caramboles produceerde. Na 15 beurten stond ter Weele echter met 10 tegen 8 voor. Van der Heijden scoorde vervolgens de eerste carambole, waarna hij een rondspeelbal kreeg voorgeschoteld. Deze speelde hij in de klos, maar de afstoot was dusdanig hard dat bal één en drie elkaar in de tegenovergesteld hoek ontmoetten. Onverstoorbaar scoorde hij nog 6 caramboles en liet daarmee de hoogste serie van het toernooi noteren met 8 en liep daardoor uit naar een 16-10 voorsprong. Tien beurten later was de stand echter 20-17 in het voordeel van ter Weele, die rustig bleef en knap herstelde. Na de 26e beurt was de stand 19-21, maar daarna miste ter Weele  7 keer op rij door goed verdedigend spel van zijn tegenstander.

Van der Heijden maakte met 2 in de 34e beurt de partij uit en verzekerde zich daarmee van zijn eerste nationale titel. Dat ter Weele in de gelijkmakende beurt nog langszij kwam, was alleen statistisch nog van enige waarde. Woorden van dank gingen uit naar de perfecte organisatie en de foutloze arbiters. Ook de uitbaters verdienden een dikke pluim voor de verzorging van de spelers en overige aanwezigen.

 De eindstand

Overige nieuwsberichten